نشده بود که وقتی یه مقاله علمی میخونم گریه کنم! برای پایان نامه دارم مقالاتی درباره پناهندگان میخونم که از جنگ فرار کرده‌اند. داستانهای غم انگیز و گاهی قابل افتخاری دارند. مقاله ای که درباره پسران گمشده سودان بود خیلی متاثرم کرد. پسرانی که در کودکی از خانواده خود دور شده‌اند و تا ۱۳ تا ۱۴ سال حتی تماس تلفنی هم با خانواده نداشته اند و در نتیجه خبری از زندگی و مرگ خانواده. 

به امید دنیایی بدون جنگ.