30 کیلومتر که از اردبیل میریم سمت خلخال، از روستای بوداللو یه راه 13 کیلومتری پرپیچ و خم و باریکی هست که میره به سمت دریاچه نئور. پیدا کردنش سخت بود، چون تقریبا تابلویی وجود نداره.

مدام ارتفاع زیاد میکنیم. جاده خطرناکیست. هر لحظه غفلت میتواند به یک سقوط مرگبار منجر شود. از روی این جاده میتوان منظره وسیعی را دید، شهر نمین، گردنه حیران که با ابرها پوشیده شده است، شهر اردبیل، زمینهای کشاورزی و از همه زیباتر قله سرافراز سبلان. عکس زیر از روی این جاده مخوف از قله سبلان توسط خواهرم گرفته شده است.

سبلان از جاده نئور-شهریور ۱۳۹۰

پس از پیچ و خمهای بسیار، ناگهان نئور آشکار میشود. شکوهش در نگاه اول جادویمان میکند. دریاچه ای طویل که هیچ نقطه ای را نمیتوانی بیابی که وقتی در آن می ایستی بتوانی تمام طول دریاچه را در چشم انداز خود داشته باشی. در میان چندین قله محاصره شده است. بسیار عمیق بنظر می آید. طبق آنچه در تابلو نوشته شده بود، 3 تا 8 متر عمق دارد، 5 ماه از سال یخبندان است با قطر 80 سانتیمتر.

دریاچه نئور-شهریور ۱۳۹۰

فکر میکنم بهشت نیز باید جایی مشابه اینجا باشد. خوشبختانه توفیق آن را داشته ام که 5 تا از دریاچه های طبیعی ایران را از نزدیک ببینم. ارومیه، اوان، شورابیل، زریوار و نئور. میتوانم بگویم زیباترین آنها ارومیه و نئور بوده است. ارومیه به دلیل رنگ آبی عجیبش که در یک هماهنگی بی نظیر با آسمان است و کوههای نوک تیزی که دور تا دور آن و در دوردستها دیده میشود. و نئور که دست نخورده بودن و دست نیافتنی بودنش زیبایی آن را دو چندان کرده است.

دریاچه ارومیه-فروردین ۱۳۹۰

یکی دیگر از دریاچه های اردبیل، شورابیل است که داخل شهر اردبیل است. بارها آن را دیده بودم، ولی هیچوقت با دقت بهش نگاه نکرده بودم. تقریبا گرد است، که دور تا دور آن جاده است و از درِ ورودی پارک شورابیل شروع میشود و به همان درِ نیز ختم میشود. همانطور که در اسمش مشخص است، آب بسیار شوری دارد که باعث شده هیچ ماهی ای در آن نباشد.

دریاچه شورابیل-شهریور ۱۳۹۰